publicaties

\\ in de media //

Publicatie Thenextgig.nl 01.03.2020 Door Richard Wagenaar

 

GRONINGEN – Een gevoel van blijdschap en tevredenheid was af te lezen op het gezicht van Kris Vesseur toen ze de bloemen kreeg behorende bij de presentatie van haar album ‘Waanzinnen’ in het Bij Vrijdag Theater in Groningen. Was het album al erg goed, het optreden was meer dan indrukwekkend, of zoals cellist Sebastiaan Wiering achteraf constateerde: “Er zat een mooie spanning op”. De man in het publiek stelde: “Het doet je elke kras op je ziel voelen, hier ben ik nog niet van bekomen.” Van alle kanten was deze plaatpresentatie al een vroege kandidaat voor concert van het jaar in Groningen en het zal de mensen die er bij waren nog lang heugen. Integraal speelde de artieste uit Assen haar nieuwe album. Op dit album staat haar strijd voor haar geestelijk welzijn centraal. In elk liedje gaat ze weer dapper die strijd aan en weet zo van een nadeel een voordeel te maken, hoewel dat uiteraard tegen een hoge prijs is. Het concert begon met ‘Dagmerries’, gesproken en langzaam overgaande in zang was dit een zeer intense inleiding en je kon aan alles merken dat het meer dan persoonlijk was. Een prachtig nummer. Voor ‘Kraalziek’ versterkten Niels van Dam op de elektrische gitaar en Theo Fokkema op de piano. Dit maakte de sound wat voller en vooral de piano tilde dit nummer naar een hoog niveau, hoewel de zang van Kris Vesseur deze avond fenomenaal was. Langzaam vulde en liep het podium nu en dan vol of leeg, want voor ‘Vleugellam/ De Kraanvogel’ kwam Sebastiaan Wiering op cello zijn bijdrage leveren en om de begeleiding compleet te maken schitterde Sebastiaan Hidding regelmatig op viool. Elk liedje bevatte weer die prachtige literaire vondsten in de teksten. In ‘Vleugellam/ De Kraanvogel’ was er een prachtig verloop van soms schrijnende zang naar gedicht en terug. Vaak is het dan een klus om die ook in een liedje te passen, maar daarin slaagt Vesseur uitstekend. Erg mooi was ‘Lijmresten’ waarin de ondersteuning van Niels van Dam prachtig was met een ijle ondergrond waarop Vesseur kon bouwen. Het zijn compromisloze liedjes, waarin Vesseur, soms het uitschreeuwt, dan weer met compassie en liefde schetst of soms bitter constateert. Nu en dan vertelde ze iets over een liedje, maar dat is duidelijk een onderdeel wat ze nog moeilijk vindt, hoewel ze ook daarin een geweldige groei doormaakt. Nu en dan iets meer persoonlijke uitleg en even ingaan op een liedje is een enorme berg om te beklimmen, maar zou het, zo ver dat kan, nog persoonlijker maken en ook een publiek dat minder bekend is met haar achtergrond het optreden intrekken. ‘Wat Lichter Was’ is één van die liedjes die iets meer uitleg kreeg, waardoor een zinsnede als: “Het is tenslotte zonderdondag”, ineens betekenis krijgt. Op het album en dus ook op dit concert een mooie afwisseling tussen de sound van de liedjes met het subtiele ‘Zeggenschap’, waarin een zachte aanslag op de piano van Theo Fokkema een wereld van verschil uitmaakt, gevolgd door het fenomenale, zich haast uitschreeuwende ‘Eric Heeft Ambities’. Het concert eindigde met Kris Vesseurs ode aan het leven en liefde ‘Afscheidswals’ en de oproep om nooit te vergeten om tegen je dierbaren te vertellen dat je van ze houdt en wat ze voor je betekenen. Het album is een aanrader, het concert was nog mooier. Een emotionele, intense, maar oh zo fantastische avond, waarin Kris Vesseur zich tot voorbeeld stelde voor een ieder. Hou van het leven, hoe zwaar het soms ook valt en zie de zonnige kant van elk nadeel en maakt daar zo iets prachtigs van als dit optreden. Kris Vesseur wijst de weg.

Foto: Eric-Jan Zwiers

Foto: Maurice Vos

Kris Vesseur - Waanzinnen. CD recensie op thenextgig.nl Door Richard Wagenaar

Kris Vesseur is al jaren één van de meest fascinerende singer-songwriters van het Noorden. Heel vaak treedt ze niet op, maar als ze dat doet is het een kwestie van goed luisteren. Haar teksten zijn fenomenaal. In haar werk put ze uit de strijd die ze dagelijks voert voor haar geestelijk welzijn. Haar gevecht tegen de waanzin en hoe ze die met creativiteit probeert te verwoorden, dresseren en waar overwinnen niet aan de orde is, lukt bezweren wellicht wel. Dit heeft bij de Assense altijd een belangrijke rol in haar werk gespeeld. Als singer-songwriter, als dichter, als theatermaakster fluistert, smeekt en dreigt ze haar demonen. Roept ze om rust en huilt om haar onrust. Dit alles balt ze nu samen in deze smeekbede niet om haar te begrijpen, maar om haar te omarmen en te accepteren. Het levert een rauw, confronterend en fraai werk op. Een plaat voor hen die niet wegkijken, maar luisteren naar een fragiel medemens die ook daar juist haar kracht uit oproept. Kris Vesseur heeft muzikaal de hulp ingeroepen van Niels van Dam op elektrische gitaar, Sebastiaan Wiering op cello en Sebastiaan Hidding op viool. Het album gaat van start met een gesproken / gezongen ‘Dagmerries’. Nadrukkelijk staat de muziek in het teken van de tekst. Dat houdt niet in dat er muzikaal niets te genieten is, want met name de strijkers, de Sebastiaans Wiering en Hidding, geven een aantal nummers een prachtig cachet en versterken het gevoel. Na de rustige, maar onheilspellende opening, krijgt een vervolg in het iets vlottere ‘Kraalziek’. Een liedje met een teder gevoel, maar ook nu bittere constateringen in een verhalend lied. Kris Vesseur is een goede en adequate zangeres. Ze werd ontdekt via mooie festivals als Zomerzinnen in Amen en Troubadour Treffen in Leeuwarden en tal van andere mooie optredens. In het theater had ze succes met het programma ‘Toen ik nog Messias’ wat het verhaal vertelt van een jonge vrouw met schizofrenie. Die ervaring komt samen in prachtige liedjes als ‘Vleugellam’, maar daarin de oproep: “vraag niet wat er is, maar omarm me.” In dit nummer dat half gedicht is, is dit een sleutelzin om het werk van Vesseur te begrijpen. Ze vraagt niet te begrijpen, wat niet te begrijpen is, maar om acceptatie. ‘Lijmresten’ is een nummer met zware tonen, waarop Vesseur een sterk gedicht of lied voordraagt. Het verschil is vaak niet zo heel groot bij haar. ‘Wat Lichter Was’ klinkt ook lichter, maar is prachtig en groeit uit tot één van de hoogtepunten van het album. Ook nu weer die tekst: “Er is genoeg van niets, neem zoveel je wilt.” Op elk punt van dit album is het noodzaak om te luisteren naar wat Kris Vesseur te vertellen heeft. Het is een open boek met verborgen passages, een schrijnende en pijnlijke ervaring die hoop geeft, het is een liefdevolle streling met een bitter randje. Het is een document van een artieste die het kruis dat ze draagt heeft omgezet tot een kracht die beluisterd mag worden. Een absolute aanrader blijkt steeds weer in nummers als ‘Zeggenschap’ of ‘Afscheidswals’. Niet de eenvoudigste luisterervaring, maar onbekommerde en onverschillige luisteraars die gemakkelijk vermaak zoeken, zullen dat ook niet vinden bij Kris Vesseur. Een enorm compliment voor deze Noordelijke artieste voor deze plaat.

17.06.2017 thenextgig.nl // Door Richard Wagenaar

"Het schrijven van mijn liedjes begint met een overvloed aan gevoel"

AMEN – Kris Vesseur is een artieste die langzamerhand werkt aan een eigen pad door de muziek de literatuur en het leven. Iemand die een fijn tekstgevoel weet te combineren met grote emoties en prachtige liedjes brengt naast schitterende gedichten. Een uitstekende keuze dus voor het festival Zomerzinnen waar ook muziek en proza worden gecombineerd dat 17 en 18 juni wordt gehouden in en om De Amer in Amen.

 

Vesseur is er open over dat in haar leven niet alles vanzelfsprekend is zoals dat in andermans leven ook niet is, maar op een andere wijze. De diagnose schrizofrenie zorgt voor zijn eigen uitdagingen, maar vooral voorop staat de prachtige liedjes die Vesseur schrijft en die ze zo mooi weet te brengen.

“Ik heb geen tijd, mag het ook voor mijn optreden op De Buitenplaats in Eelde, want ik vind het wel erg leuk”, is de eerste reactie van de oorspronkelijk Brabantse die met haar studie in het Noorden terechtkwam en tegenwoordig in Assen woont. Dan toch nog onverwacht een paar dagen later. “Ik heb een uurtje over, zullen we?” Uiteraard en al gauw gaat het gesprek op een warme maar bewolkte zaterdag in Assen over de muziek. “Mijn keuze voor de muziek was een vanzelfsprekende”, gaat Vesseur er op in. “Op de middelbare school trad ik al regelmatig op en speelde ik in verschillende bandjes. Ik heb de keuze voor mijn vervolgstudie gemaakt omdat ik vond en voelde dat het niet anders kon. Ik was eigenlijk nergens anders écht goed in en vond niets anders écht leuk. Mijn ouders hebben me altijd vrijgelaten in die keuze en mij gesteund waar ze konden. Je vraagt wat de doorslag gaf, maar feitelijk was het een natuurlijk en vanzelfsprekend proces om mijn bachelor in de muziek te behalen.”

Naast bandjes en inmiddels een positie heel alleen op die grote podia speelt het schrijven van liedjes een belangrijke rol. “Het schrijven van mijn liedjes begint eigenlijk altijd met een overvloed aan gevoel. Dat kan van alles zijn, als het maar intens is. Voor mij is liedjes schrijven even noodzakelijk geworden als het ademen. Wanneer ik overweldigd word, door gebeurtenissen in mijn eigen leven of dat van anderen, soms ook na het lezen van een goed boek of zien van indrukwekkende film voel ik teveel en dat gevoel moet er uit. Dat gaat dan eigenlijk vanzelf. Ik heb geen bepaalde methode of tactiek in het schrijven van mijn liedjes. Eigenlijk gebeurt het gewoon.” In haar werk schrijft Vesseur zowel liedjes als gedichten. In haar muzikale loopbaan, ze omschrijft het zelf als haar ambivalente relatie met de muziek, speelt ze metal en de jazz, maar uiteindelijk is ze nu op haar plaats als singersongwriter. “Inspiratie is overal. Ik heb een brede muzieksmaak inderdaad. Van snoeiharde metal tot de kleinste fluisterliedjes.” Prachtig zijn ook haar gedichten waarbij ze haar liedjes regelmatig afwisseld met een gedicht tijdens haar optredens. “Dat dichten en schrijven doe ik eigenlijk nog helemaal niet zo lang, maar ik voel me steeds meer schrijver dan zangeres. Vanuit dat gevoel begon ik soms tijdens optredens voor te dragen en vandaaruit is deze vorm ontstaan. Ik zie mijn liedjes en gedichten steeds meer met elkaar verweven. Hoe nieuwer het werk, hoe meer gesproken of gezongen tekst en muziek één worden.”

Een psychotische stoornis, schrizofrenie. Het speelt een grote rol in het leven van Kris Vesseur en dus ook in haar muziek. Het maakt de berg hoger die ze moet beklimmen. Haar afstudeerscriptie was dan ook getiteld: ‘Geniaal of geestesziek – een studie naar het verband tussen creativiteit en psychose.’ Een terechte vraag. “Ik heb schizofrenie, inderdaad, en dat is verweven met mijn muziek. Hoe ik het combineer? Eigenlijk valt schizofrenie niet echt te combineren met het leven, laat staan een onregelmatig leven. Inmiddels weet ik dat ik kwetsbaar ben en heb ik dat voor een groot deel geaccepeteerd. Ik moet mezelf eigenlijk beschermen tegen mijn ambitie constant op een podium te staan. Het is wikken en wegen. Inmiddels weet ik dat één optreden per week mijn maximum is. Ieder creatief proces is gecompliceerd op zijn eigen manier. Het voordeel van het leven met een kwetsbaarheid is dat ik mijn processen in de muziek en het schrijven kan koppelen aan mijn persoonlijk proces.”

“Ik probeer zeker wel een soort voorbeeld functie te vervullen ja”, gaat Vesseur verder. “Ik barst van de levenslust en dat is vaak iets wat ik mis bij andere psychiatrisch patiënten. Mijn liedjes zijn zwaar, maar ik probeer ze toch te brengen met een vorm van optimisme. Ik hoop dan ook dat ik naast mijn reguliere optredens steeds meer in contact kan komen met de hulpverlening, maar vooral met de patiënten zelf. Mijn filosofie Is dat iedereen een talent bezit. Zoek het op in jezelf en je kunt de wereld aan. Zelfs als je die soms voor geen ene meter begrijpt”, stelt Kris Vesseur.

Terug naar de muziek. De laatste tijd staat Kris Vesseur alleen met haar gitaar op het podium en zingt ze Nederlands. Beide zijn recente ontwikkelingen. “Waarom ik solo ben gegaan?”, geeft ze zich tijd om de vraag te overdenken. “Eigenlijk omdat er niemand meer wilde werken met me”, lacht ze met zelfspot om serieus te vervolgen: “Het is eigenlijk wel geboren daaruit maar inmiddels bevalt het me goed. Door mijn schizofrenie moet ik zo doseren en in je eentje zit je niet vast aan repetities en arrangeren. Tsja, de Nederlandse taal. Ik schreef altijd in het Engels en een paar jaar geleden rolde er opeens een Nederlands liedje uit. Ik schrok me dood! En toen een paar maanden later nog een! Wederom is de overstap van Engels naar Nederlands dus eigenlijk geen bewuste maar een heel organische.” De kleine opening in de agenda van Vesseur is nagenoeg ingevuld. We kijken nog even of er ook een album aankomt. Een lang gekoesterd plan van de Assense dat haar nog steeds ontglipt. “Ah, een album. Ja, ooit komt die er wel denk ik. Maar ik zoek nog steeds naar de vorm waarin ik dat zou willen gieten. Ik vermoed dat ook dat allemaal ooit op zijn plek valt.” De tijd is op en het ontbreken van een album is reden des te meer om te gaan luisteren naar Kris Vesseur op het podium. “Het optreden van Kris Vesseur was één van de mooiste en indrukwekkendste van het Troebadour Treffen in Leeuwarden. Haar lichtvoetige woorden die zware paden gaan, haar soms fluisterend gesproken en dan weer veel uitbundigere zang, haar afwiseling met gedichten”, schreef deze site vorig jaar. Een optreden van Kris Vesseur is om je op te verheugen.

Kris Vesseur staat op 18 juni in Amen tijdens Zomerzinnen en op 11 augustus in De Buitenplaats in Eelde.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na de pauze liep het gros van de mensen het tweede deel mis. Wat ontzettend jammer was, want Vesseur had nog veel meer te bieden. Op het podium een persoonlijkheid die onzekerheid wist om te zetten in kracht. Concentratie kon combineren met zelfspot en met mooie verhalen haar werk uitstekend kon kaderen. De Assense opende met het mooie ‘Kraalziek’ waarin ze haast fluisterend haar tekst brengt. Het publiek boog voorover om niks te missen. De liedjes van Kris Vesseur zijn als krassen op de ziel die de luisteraar louteren en sterker maken, Die doen nadenken en vanzelfsprekendheden ter discussie stellen in het ondermaanse. Het zijn teksten waar menig literator alleen jaloers naar mag kijken. De offers die Vesseur heeft gebracht zijn er dan ook naar. Dan is het tijd voor de laatste dans na wederom een gedicht. In ‘Afscheidswals’ overtuigt deze volwassen en krachtige artieste nogmaals voor meer dan honderd procent. Met een diep gevoeld “Ik Hou Van Jou” komt het bijzondere optreden ten einde.

Door Richard Wagenaar 20.06.2017 // www.thenextgig.nl

Kris Vesseur trekt volle en minder volle zalen

AMEN – Dat had de organisatie van Zomerzinnen in Amen goed bekeken. Als opening van de zondag op dit festival had men met Kris Vesseur een publiekstrekker neergezet en voor het optreden van de dame uit Assen met haar prachtige teksten betaalde dit heldere inzicht zich uit in een tot de nok toe gevuld hoofdpodium waar de zangeres met haar liedjes erg veel indruk maakte. In de pauze ging er duidelijk wat fout. Tussen beide sets werd een schrijver geïnterviewd op dit muziek en literatuurfestival en aan het einde van dat interview stuurde de interviewster het publiek naar buiten. Eeuwig zonde, want Vesseur maakte met haar tweede set zo mogelijk nog meer indruk en dat zeker ook nu een volle zaal verdiend. Kris Vesseur is een opmerkelijke singersongwriter. Muzikaal zit het erg fijn in elkaar. Mooi gitaarspel en verrassende liedjes, maar haar grote kracht zit in de teksten. Deze zijn confronterend, gevuld met liefde, droef en optimistisch en bevatten prachtige vondsten. Het zijn vooral heel persoonlijke en bijzonder oprechte liedjes en dat voel je. Kris Vesseur beweegt zich dan ook nadrukkelijk tussen literatuur en muziek en eigenlijk is het één amper van het andere te scheiden. Na haar Intro wist Kris Vesseur het publiek aan haar lippen te krijgen met het prachtige ingetogen ‘Vleugellam’ en het krachtig gebrachte ‘Wat Lichter Was’. Erg mooi en hoe passende bij dit festival.

02.02.2017 Asser Courant // Door Maurice Vos

De pijn, het lijden, gaf me rust

 

“Littekens zijn deel van het leven en van het mens zijn. Iedereen heeft beschadigingen, alleen zijn die van mij zichtbaar op mijn huid. Ik heb me eerder zo laten fotograferen, maar die foto’s zijn nooit openbaar gemaakt. Of ik hier nu wel klaar voor ben kan ik niet met zekerheid zeggen, maar ik ben nou eenmaal een impulsief mens.

Soms moet je gewoon springen. Ik ben gediagnosticeerd met schizofrenie. Vooral tijdens mijn eerste psychose en mijn opname in de kliniek heb ik mezelf veel gesneden. De pijn, het lijden, gaf me rust.

 

Ik heb een ambivalente relatie met mijn littekens, maar ik verberg ze nog zelden. En ja, het roept reacties op. Positief en negatief. Hoe je het ook bekijkt, het is een deel van me, van mijn verleden, en van mijn lijf.

 

Muziek redde mijn leven. Het is een tijd de enige manier geweest waarop ik überhaupt nog kon communiceren. Praten is moeilijker dan zingen. Ondanks mijn ziekte heb ik toch maar mooi mijn bachelor in de muziek gehaald. Of misschien ook wel juist dankzij, want mijn verhaal is geïntegreerd in al het creatieve werk dat ik maak. Ik word steeds meer één met mijn verhaal, mijn kwetsbaarheden en mijn littekens.”

Door Maurice Vos 22 01 2018 // Dit is Assen!

Aanstaande zaterdag gaat de theatervoorstelling ‘Toen ik nog Messias was’ van Kris Vesseur in première. De voorstelling is biografisch en vertelt het verhaal van een jonge vrouw met schizofrenie en bestaat uit dagboekfragmenten, blogs en muziek van de in Assen woonachtige Vesseur.

 

“Mijn leven is niet vanzelfsprekend. Misschien geldt dat voor ieder mens, maar ik heb het leven tot mijn 20e gezien als iets logisch; een gevolg van mijn geboorte.

Ik was een redelijk makkelijk kind en een vrij moeilijke puber. Toen ik 15 was moest ik voor het eerst in therapie omdat ik mezelf sneed. Misschien was het een symptoom van de ziekte die zich later aan me openbaarde, misschien was het een wanhoopskreet van een puber die nog niet klaar was om het kind zijn achter zich te laten.”

publicatie thenextgig.nl 06.06.2017 //  Door Richard Wagenaar

Kris Vesseur pakt de schoonheid van het woord

LEEUWARDEN – Woorden, vertellingen, gedichten, liedjes, verzinsels al dan niet waar. Woorden. Het is de manier waarop Kris Vesseur uiting geeft aan haar enorme creativiteit. Voorheen Engelstalig en in Kapot, nu in het Nederlands en soms haast verstild. Het optreden van Kris Vesseur was één van de mooiste en indrukwekkendste van het Troebadour Treffen in Leeuwarden. Haar lichtvoetige woorden die zware paden gaan, haar soms fluisterend gesproken en dan weer veel uitbundigere zang, haar afwiseling met gedichten. Het is muziek waarvoor een Troebadour Treffen is geschapen. Vesseur gebruikt taal om haar verhaal te vertellen. Dan in liedvorm, dan in een gedicht. Alleen met haar gitaar weet de zangeres een sfeer te creëren vanaf het podium waar je in wordt omsloten of buitengesloten. Het is compromisloos. Een naamloos Intro is de opening, waarna Vesseur in het mooie ‘Kraalziek’ verder gaat. Haast gesproken op haar gitaarspel is het zaak de oren te spitsen om haar te volgen in haar tekst. Wie dat doet wordt beloond met verrassende tekstvondsten. In ‘Vleugellam’ combineert ze haar gedichten met een nummer, wederom zeer overtuigend en met schoonheid gebracht. Tot op dat moment had Vesseur amper laten horen hoeveel mogelijkheden ze heeft als zangeres. Dat veranderde in ‘Wat Lichter Was’. Het absolute hoogtepunt van het optreden met schitterende zang en wederom fantastische teksten. Kris Vesseur is een andere artiest, ze denkt anders dan het gros, ziet schoonheid waar anderen dat niet zien, kijkt anders de wereld in. Ze brengt dat samen in haar liedjes. Af en toe zal dat niet te volgen zijn voor een deel van haar toehoorders. Ze laat haar liedjes ook voornamelijk voor zichzelf spreken. Voor een vrouw van veel woorden heeft ze weinig met introducties of uitleg over haar liedjes. Misschien omdat het niet uit te leggen is, maar intuinitief begrepen wordt of niet. Na het gedicht ‘Als ik dat geweten had’ volgt het prachtige ‘Afscheidswals’. Weer zo’n mooi liedje, klein gehouden en dicht bij de artieste, maar met vanzelfsprekende zeggingskracht. Kris Vesseur overtuigde en overwon en werd daarmee één van de hoogtepunten van het Troebadour Treffen. Een liedjesschrijfster en zangeres van formaat die in de roos weet te schieten.

​Stigma
“Tien jaar geleden werd ik voor het eerst psychotisch. Dat gebeurde eigenlijk van de een op de andere dag; ik werd wakker op die ochtend in 2008 en alles was anders. De wereld had ’s nachts besloten zich volledig tegen mij te keren. Ik studeerde destijds HBO muziek en had een vrij goedlopend bandje plus een vriendje. Die laatste raakte ik, vlak voor de opname op de crisisafdeling in Groningen, kwijt door mijn onbegrijpelijke gedrag. Mijn muzikale carrière en studieloopbaan kwamen stil te liggen en toen ik een maand of vijf later weer naar school ging, stuitte ik voor het eerst op een fenomeen dat mijn leven tot nu toe voor een groot deel bepaalt: stigma. Mijn studiegenoten begrepen niet wat er met mij aan de hand was, waar ik al die tijd geweest was en waarom ik me zo raar had gedragen.”

 

Ik hoor ze over me denken. Hoewel ik hun afkeer jegens mij duidelijk waarneem, het is moeilijk te zeggen wie nou precies wat denkt. Hun gedachten overspoelen me in een ongestructureerde golf.

(uit: ‘Toen ik nog Messiaswas’)

Schizofrenie
“Aan sommige probeerde ik uit te leggen wat mij overkomen was, hoewel ik het destijds zelf nog allemaal pas half begreep, bij anderen hing ik wilde verhalen op over vakanties in Thailand. Misschien deed ik dat meer omdat ik zelf graag in andere oorden had willen vertoeven, of omdat mijn relatie met de werkelijkheid nog steeds wankel was.

De meeste mensen vonden me raar. En, eerlijk is eerlijk, eigenlijk vond ik mezelf ook raar. Ik kon nog niet goed begrijpen wat er met mij gebeurd was, en zodoende kon ik nog niet goed uitleggen hoe het in mijn hoofd werkte. Ik begon te lezen; verslond boeken over de werking van de hersenen en haar neurotransmitters. Inmiddels kan ik goed uitleggen hoe mijn ziekte – ik kreeg de diagnose schizofrenie – ontstaat, maar het stigma blijft. Zelfs binnen mijn familie zijn er mensen die niet willen of kunnen begrijpen dat ik een hersenziekte heb, en dat ik er net zo min aan wat kan doen als iemand die bijvoorbeeld stottert of astma heeft.”

Er wonen spinnen in mijn haar. Dan voel ik ze lopen over mijn wangen. ’s Nachts. Mijn haar vangt van alles. Pennen. Vlinders. Ik kan er sleutels in bewaren. Ze drijven me tot op het randje van het verliezen van mijn verstand.

Muzikant, psychoot en ego
“Mijn moeder heeft ook te maken met het onbegrip omtrent mijn aandoening. Zij is theaterregisseuse en toen ik haar begin vorig jaar vroeg of zij mij wilde helpen met het maken van een voorstelling over mijn schizofrenie hoefde ze daar niet lang over na te denken. Samen hebben we mijn teksten, dagboekfragmenten uit mijn opnames en latere blogs, geordend en daar een script van gemaakt. We hebben mijn tekst en mijn muziek opgedeeld in drie rollen, die alle drie een aspect van mijn persoonlijkheid vertegenwoordigen: de muzikant, de psychoot en het ego. De voorstelling gaat over de relatie tussen die drie, hoe zij allemaal vechten om vooraan te staan, en hoe zij niet zonder elkaar kunnen bestaan.”

Ik deel de mensheid in in rangen. Theaterrangen. Mijn naasten zitten op rang één. Op de tweede en derde rang zit de rest van de mensheid. Vanuit de coulissen word ik zachtjes aangemoedigd door mijn eerste rang: “Kom op, doorgaan, the show must go on.

Muzikale carrière
“Schizofrenie wordt weleens verward met het hebben van een gespleten persoonlijkheid. Sinds ik het zo duidelijk voor mezelf heb opgedeeld begrijp ik die verwarring beter, maar een psychotisch mens is niet zichzelf, en gedraagt zich dan ook niet zo. De ‘gezonde’ vrouw in mij lijkt in geen aspect op die psychotische kant. En dan heb je nog de muzikant. Wat dat betreft wordt mijn leven al jaren bepaald door het afwegen van mijn ambities tegen mijn kwetsbaarheden. Mijn muzikale carrière, die stil kwam te liggen toen ik ziek werd, zou ik zo graag weer oppakken, maar optreden kost mij zoveel energie dat ik mijn ambitie om op het podium te staan moet inperken.”

Universeel
“De voorstelling ‘Toen ik nog Messias was’ vertelt mijn verhaal, maar ik hoop dat het universeler is dan dat. Ik hoop meer begrip te kunnen verwerven voor schizofrenie, maar eigenlijk voor alle vormen van geestesziekte. Ik hoop, op mijn manier, bij te kunnen dragen aan het doorbreken van het stigma dat er rust op psychische aandoeningen.”

Trots

“Het proces was best slopend en confronterend, maar ook helend. De voorstelling is echt mijn geesteskind geworden. We hebben in Marjolein Inklaar en Barbara de Jong twee fantastische actrices gevonden als mijn medespeelsters en mijn moeder heeft de voorstelling in vrij korte tijd vormgegeven. Ik ben trots op hen, op het eindresultaat, en op mijzelf.”

‘Toen ik nog Messias was’ gaat zaterdag 27 januari in première in theater Vrijdag in Groningen en begint om 20:30 uur. Voor meer speeldata zie de website www.theatergroepmv.nl