Woordsalade

brutaal vroeg je wat liefde is

maar ik sprak jouw taal niet

niet op die manier

het is geen pijn – niet dát soort pijn

en ik met mijn wedervragen

je antwoordde summier

gelift boven de wolken

iets met krachten halen

en ik en mijn halen

zijn identiek daaraan

en om het voor eens en altijd te bewijzen

ontmantelt lef gedrapeerde lijven

bourgeoisie geeft maskers rond

maar niet aan ons – niet meer althans

het is tenslotte nog geen winter

---------

hij verandert lieverd in een meisje

en ik onthoud mijn wedervragen

hij spreekt mijn taal niet en ik

houd per definitie op met spreken

net als vroeger toen ik nog

idyllisch gek was

ik ben zijn naam allang vergeten

en hij herhaalt de mijne

stelt zijn stellingen en

weet wat het betekent

als ik zwijg

en ik koester zijn demonen

alsof het mijn eigen waren

aai ze over hun hoofden

flirt ze naar vergetelheid

hij leerde mij liefhebben

eeuwig spijt

---------

gedachteloos splits ik het

breek ik het in honderd stukken

in honderd stukken breek ik

niet voor niets – nooit voor niets

de steken trekken als de ziekte

verbinden mijn huid aan de jouwe

en hoe mooi dingen ook mogen zijn

hoe fijn of hoe lieflijk

ik kan het keren

dat zal ons leren

en ik kan alles infecteren

eerst de wonden

dan ieders vertrouwen

eerst het jouwe

---------

drie bij twee aan klinisch wit

mijn lichaam houdt een monoloog

trillen schudden bloeden huilen

het is bezig te verdwijnen

nee niet sterven

één worden met niets

onvoorzichtig verwijderen ze de draden

die mijn mij aan mijn omgeving bonden

die alles bijeen hielden

en het is geen pijn

niet dát soort pijn

---------

brutaal vroeg ik wat liefde is

terwijl ze me door gangen loodsten

ik krijste je weerwoord

nee nee nee nee nee

maar ze spreken mijn taal niet

niemand spreekt mijn taal

ik ook niet meer

#gedichten